wenva.web-log.nl

wen's log

hakerdehaak

Oke, hij is niet zo groot geworden als ik wilde maar, de wol was op en ze hadden die kleur niet meer. Ja, ik weet het daarom moet je altijd genoeg in één keer kopen.

Als ik wist wat ik wilde gaan doen had ik dat ook heus gedaan.

En met deze haak-aanval kunnen we definitief de herfst in luiden.

(en waarom moet Helga van Leur nu net vandaag melden 'Dat het wellicht warmer gaat worden'. 1 dagje dit waardeloze weer terwijl ik moet werken, kon er niet vanaf?)

Bijna weer naar school

Hij hangt

Een vliegengordijn met bloemetjes, gekregen van T. en om 8 uur 's ochtens opgehangen. Daar zullen de buren blij mee zijn geweest.

we gaan door, tot het eind van de wereld..

'Tuurlijk ga ik mee om het aller laatste optreden van De bluesclub te zien.'

En daarom zaten wij zaterdag om twaalf uur in de auto. Naar Groningen ging de reis. Westerpolder was de naam. De Tomtom was aan (*hobbel* uit, *hobbel* aan,*hobbel* uit,... dan houd ik hem wel vast) er was een postcode doorgegeven, dat zou helemaal goed komen. Het zonnetje scheen (pff.. wel erg warm.) en goedgeluimd gingen wij op pad. En nu zijn wij echt  wel meisjes-van-de-wereld en echt wel vaker komen wij daar, of enigzins in die richting. Maar er komt een moment dat je het geijkte pad verlaat en je plaatsnamen als Gaarkeuken tegen komt en door Vierhuizen heen rijdt en er achterkomt dat er daadwerkelijk maar vier huizen staan. En toen waren wij er, volgens Brammos die ons de weg leidde. Wij zagen weilanden en een boerderij en voor de rest he-le-maal niks.

Op de kaart was niks te vinden. De kloe die de webzijde had gegeven was ook niet wat we moesten hebben en dus werden wij genoodzaakt om de weg te gaan vragen. Aan een stel sjekkies draaiende motorrijders. De dametjes werd de weg gewezen die wij snel namen om niet nog verder aan het clichebeeld te voldoen. Er moest gekeerd worden op een heel smal weggetje met aan alle kanten auto's die verder wilde, wij hadden ze al genoeg vermaak gegeven. Godezijdank, was het wel de juiste weg. Zodat wij de speurtocht konden volgen aar nu opzoek moest worden gegaan naar borden met pijlen. Maar daar mocht niet veel geld aan worden uitgegeven. Of ze probeerde buitenstaanders weg te houden maar, nou ja, speurtocht. En ja hoor. Ineens was er ander verkeer, auto's en nog wat verder liepen er zomaar mensen op straat. Terwijl wij dachten dat de streek waarin wij het afgelopen half uur hadden gezocht iedereen, incluis het enige cafe dat wij zagen, massale zondagsrust hielden, op een zaterdag. En daar moesten wij de rode aardbei tegen de dijk aanzetten. Het einde van de wereld, achter de dijk werd je eerst lekgeschoten door het leger en als je dat had overleefd liep je het water in. 

Het feestje zelf bleek in de achtertuin van de enige boerderij in het zichtsveld te zijn. En als wij eens om ons heen keken haalde we de gemiddelde leeftijd toch weer aardig naar beneden met onze inbreng. Dat gebeurt de laatste tijd wel vaker. Hmm..

De zon scheen, er waren clavertjes in het wild en er was rose.

De muziek was om op te dansen. Daarna was er veel wijds uitzicht, de onvermijdelijke dip na twee nachten minder dan vier uur te hebben geslapen. En de reis naar Emmen om de familie Tuuk te verblijden met ons bezoek. Je bent al in die hoek van het land. Al ligt dat altijd toch weer verder weg.

Daarna werd het laat, heel erg laat. En dan moet je nog terug. Iets met hoosbuien, achterlijke automobilisten die vol op hun remmen gaan staan en een maag die weigert nog langer je lichaam tot enige nut te zijn en een beetje gaat zitten mokken. Nou, dan is Amsterdam dubbel zo ver.

En dan, na nog een gezellig samenzijn op de bank van T. rol je in bed, om daar minstens twaalf uur in te blijven, bij voorkeur in een diepe coma. Maar na twee uur was het gedaan met het negeren van de rest van de wereld.   En om zes uur 's ochtens na vier uur me echt vreselijk te hebben verveeld ben ik dan maar officieel aan vandaag begonnen.

Ik ben er nu wel klaar mee. Dus straks, ga ik wel slapen, heel lang. Dat u dat weet.

                                    

         

                                                               

      

Ik wil die, en die en.....!

Een uitje hadden we vandaag, gisteren een ervaring vandaag een uitje! Helemaal naar de Nieuwe Kerk. Dat moest want, het ging over mode en ik had iets gelezen in het Parool... iets over *fluistert* hoepeljurken passen... En wij wilden maar één ding. Daar naar toe! S haar date voor vandaag ging niet door, dus wij gingen vandaag.

                                  

Het was mooi, korsetten, hoepeljruken, en konten en heupen. Ondermode en bovenmode, hygiëne door de eeuwen heen. Oke het was wat beknopt. Maar mooi!

We hadden net het eerste stukje gehad, de korsetten, toen wij de hoek om gingen.. Daar stond een klein meisje, in een hoepeljurk! Er waren nog wat meiden aan het passen en wij gingen nonchalant andere stukken bekijken.. Hmm, interessant... één oog op die jurken.. Toen zij weg waren gingen wij. Ik geloof dat we nog net niet gingen rennen! Niet die lelijke met alleen heupen. Nee, wij houden niet van heupen..!

                                                                                                                                    

Wel hier van! Hoepelrok, mét overheenknoopdingenzonderbehoorlijkeuitleg!

Ik wil zo'n jurk! Dan maar niet zitten een avond en de ruimte moet er een beetje voor zijn gemaakt. En ik wil dan ook dansen, niet huppen in de disco (al lijkt mij dat bij nader inzien ook wel grappig) maar behoorlijk dansen. met draaien en zwieren. Want dáár is deze rok voor gemaakt.. Voor MIJ!

We namen afscheid, we zeiden gedag. Er was nog genoeg leuks te zien. Terwijl wij de hygiëne volgden door de kerk. Zagen we ineens, nee! Nóg meer! En weer mochten we het zelf aantrekken!

Wij hadden een hele leuke dag. We mochten kijken naar prachtige jurken en andere kleertjes. Ons verbazen maar ook heel erg hebberig worden. Bijna twee uur hebben we ons prima vermaakt op met deze kleine tentoonstelling. Leuke filmpjes en een verkleedkist!

We leken wel prinsessen! hehe..

                                             Ik zoek nog een prins hoor! :-)

Venten

Donderdag, vier uur in de middag. S en ik hadden het weer angstvallig in de gaten gehouden en we gingen springen. Tweede keer al deze week, het zonnetje scheen, wij waren trots op ons zelf. En het leek potverdorie wel een beetje op zomer! Maar het waaide een beetje, net iets te veel voor ons touw. dat gaat dan met de wind mee en dan kan je er niet goed overheen springen (of het touw slaat om je been, verwikkeld dat met het andere en dan val je.. ) dus liepen wij naar een wat meer beschut plekje. Terwijl we liepen bespraken we onze dagelijkse beslommeringen. Of, wat we allemaal niet meemaken. Vakantie is namelijk best leuk, als je iets doet! En wat wij hadden gedaan kwam onder tussen ons neus uit. 'Wij maken ook nooooit wat mee..' Een 'verzetje' leek mij wel wat. Eerst spingen, een uur want, dat moet.

Terwijl wij springerdespring wat heen en weer praatte tussen elkaar en wat voorbijgangers ('Doe nouw eenss un dubbeluh!' en 'Val je daar vanaf?') zag ik ineens wat in mijn ooghoek. Maar je springt dus je moet even focussen. Er stond namelijk een man, 'iets' te doen. En nog voor ik kon uitroepen naar S. Wat staat die daar nou te doen?? zag ik Het. Wij waren het publiek van een potloodventer. Broad daylight! Uhm, S we moeten hier NU weg. Er staat daar iemand iets te laten zien wat wij helemaal niet willen zien! En we waren snel weg! Hup, daar naar waar veel mensen zijn!

En daar hebben wij onze overige drie kwartier verder staan springen. Met joggers, Hé, komt die in het rooie shirt alweer voorbij, die loopt veel rondjes. Pff, denk zij dat ze op de Noordpool rondjes rent? Een meisje dat leert fietsen en mensen die een wandeling maakten en roken aan de bloemen daar waar Pipo net had gestaan.

Samen zijn we het park uitgelopen en later na ER en de boodschappen ben ik maar even naar het politiebureau gegaan. Zij hadden al meer meldingen gehad. Burgerplicht gedaan.

P.S. Dit berichtje is mede tot stand gekomen met behulp van een hongerige kat

Nu moet ik echt gaan slapen

Maar hoe krijg je het over je hart om dit te verstoren..

Oke, ik kreeg een slapend been.

visite

Ga je eindelijk naar bed, vliegt dit tegen je op. En dan kan je wel op het bed gaan staan en wijzen, waaieren naar het open raam maar, dat helpt natuurlijk helemaal niets! Nou tien minuten, viel nog erg mee...

Dat wil ik!

Nu ga ik alleen maar naar dit plaatje kijken, en vergeet de regen en de kou, het feit dat ik Turks Fruit heb zitten kijken.

*voel een momentje voor veel troostfood*

Ja, ik wacht!